REPERTUAR

REPERTUAR

ROK KIEŚLOWSKIEGO NA ANTENIE KINO POLSKA

W rocznicowy weekend 12-13 marca rozpocznie się całoroczny przegląd filmów Kieślowskiego – co miesiąc w niedzielę o 20:00 zobaczyć będzie można jego filmografię od „Amatora” i „Przypadku” aż po „Podwójne życie Weroniki” i „kolorową” trylogię. Nie zabraknie także najważniejszych dokumentów reżysera, a filmom towarzyszyć będą krótkie materiały przybliżające okoliczności powstania danego tytułu. Kanał wyemituje też filmy dokumentalne o Kieślowskim: powstały na kilka miesięcy przed śmiercią reżysera „Krzysztof Kieślowski: I’m so-so” Krzysztofa Wierzbickiego i wspomnieniowe już „Still alive” Marii Zmarz-Koczanowicz i „Krótki film o Kieślowskim” Natalii Korynckiej-Gruz.

 

FABUŁY

Krótki film o miłości

Piękna dojrzała kobieta (Grażyna Szapołowska) próbuje wyjaśnić z młodym pracownikiem poczty (Olaf Lubaszenko) sprawę awizo, wystawionego prawdopodobnie przez pomyłkę. Noc, chłopak włamuje się do szkoły. Kradnie stamtąd teleskop. Stawia go w oknie, wycelowany w okna kobiety z którą rozmawiał na poczcie…

 

Podwójne życie Weroniki

Tego samego dnia, o tej samej godzinie przychodzą na świat dwie dziewczynki; jedna w Krakowie, druga w Clermont-Ferrand. Otrzymują takie same imiona, mają takie same zainteresowania i są podobne jak dwie krople wody. Nic o sobie nie wiedząc czują się ze sobą związane. Kiedy jedna z nich umiera, druga zaczyna odczuwać stratę jakiejś bliskiej osoby… Świetna rola Irène Jacob.

 

Amator

Filip Mosz (Jerzy Stuhr), zaopatrzeniowiec w podkrakowskim zakładzie przemysłowym, kupuje amatorską kamerę filmową. Wieść o jego zakupie szybko obiega zakład pracy. Mosz otrzymuje propozycję nakręcenia filmu z okazji 25-lecia istnienia przedsiębiorstwa. Przeistacza się z człowieka ceniącego spokój w artystę-społecznika. Już nie jest obojętny na ludzką krzywdę i niesprawiedliwość. Jego filmy emituje telewizja, lecz szybko orientuje się, że jego działalność może też szkodzić. Szczególnie jemu samemu. Kiedy odchodzi od niego żona z dzieckiem, kamerę kieruje na siebie.

 

Przypadek

Witek Długosz (Bogusław Linda), po śmierci ojca przeżywa kryzys. Nie wie, co zrobić z życiem, choć znalazł się w punkcie zwrotnym, który zaważy o jego dalszych losach. Film ukazuje trzy potencjalne życiorysy Witka. Każda z historii rozpoczyna się na dworcowym peronie, gdzie Witek próbuje złapać pociąg.

 

Bez końca

Jest rok 1983. Po swoim pogrzebie Antoni Zyro (Jerzy Radziwiłowicz) wraca do domu, gdzie od teraz będzie towarzyszyć żywym w ich codziennych sprawach, a czasem także ingerować w ich losy… Film ukazuje wizję konfliktu społecznego odwołującego się do polskich doświadczeń stanu wojennego, którego surowo ocenia.

 

Krótki film o zabijaniu

Warszawa, 16 marca 1987 r. Taksówkarz Marian rozpoczyna kolejny dzień pracy. Piotr zdaje końcowy egzamin adwokacki i zaprasza dziewczynę do cukierni w Hotelu Europejskim. Wstępuje tu również dwudziestoletni Jacek (Mirosław Baka). Wcześniej nie zareagował na brutalną napaść, a sam dla zabawy spowodował wypadek samochodowy. Jacek wsiada do taksówki Mariana. Zamawia kurs na peryferia, gdzie brutalnie morduje taksówkarza. Zostaje skazany na karę śmierci…

 

Trzy kolory: Niebieski

Młoda kobieta, Julie (Juliette Binoche), traci w wypadku samochodowym męża i jedyną córkę. Pogrążona w rozpaczy Julie odrzuca wszystko, co ma związek z dotychczasowym życiem, zostawia luksusowy dom na wsi i przenosi się do mieszkania w Paryżu, nie podając jednak nikomu nowego adresu. Z pozostawionych w dawnym domu rzeczy zabiera tylko sznur niebieskich szklanych kulek, które wisiały w pokoju córki. Poza jedną nocą spędzoną z zakochanym w niej współpracownikiem męża, Olivierem, zresztą łudząco do niego podobnym, nie widuje nikogo. Z obowiązku odwiedza swą sklerotyczną matkę, która już jej właściwie nie poznaje. Podczas jednej z takich wizyt Julie oznajmia matce: „Będę teraz robić to, co chcę: nic. Nie chcę wspomnień, rzeczy, przyjaźni, miłości ani przywiązania. To wszystko pułapka”. Zgodnie z tą deklaracją Julie żyje z dnia na dzień: chodzi do kawiarni, pływa w basenie, zawiera znajomość z nową sąsiadką – osobą lekkich obyczajów, ale stara się w nic nie angażować, o niczym nie pamiętać, jakby w nadziei, że radykalnym zerwaniem z przeszłością zagłuszy tkwiący w niej ból po stracie najbliższych. I nagle pewnego dnia dowiaduje się, że nie była jedyną kobietą w życiu swego męża. Miał on przyjaciółkę, którą kochał i która oczekuje teraz jego dziecka. Julie spotyka się z nią i przekazuje jej dom, którego pełnomocnik nie zdążył jeszcze sprzedać. Postanawia też przerwać swoją pustą egzystencję.

 

Trzy kolory: Biały

Fryzjer Karol, emigrant z Polski, mieszka w Paryżu z piękną żoną Dominique. Nie radzi sobie jednak z emigracyjnym stresem, co doprowadza do rozpadu jego małżeństwa. Po rozwodzie ląduje na ulicy bez środków do życia. Z pomocą przypadkowo poznanego rodaka wraca do kraju, gdzie dorabia się wielkiego majątku i realizuje diaboliczny plan zemsty na niewiernej żonie, którą kocha z równą siłą, z jaką jej nienawidzi. Nietypowa dla twórczości Krzysztofa Kieślowskiego dynamiczna gorzka komedia ze świetnymi rolami Zbigniewa Zamachowskiego i Janusza Gajosa.

 

Trzy kolory: Czerwony

Valentine (Irène Jacob), dwudziestoletnia modelka, potrąca samochodem psa. Właścicielem zwierzęcia okazuje się emerytowany sędzia (Jean-Louis Trintignant), który jednak nie przyjmuje go z powrotem. Kiedy Valentine ponownie trafia do domu sędziego, dowiaduje się, że podsłuchuje on telefony swoich sąsiadów. Postępowanie sędziego początkowo oburza Valentine, ale z czasem jego tajemnica zaczyna ją intrygować. Pomiędzy młodą kobietą a zgorzkniałym mężczyzną rodzi się nieoczywista przyjaźń.

 

DOKUMENTY

Gadające głowy

W roku 1979 Krzysztof Kieślowski zapytał ludzi w różnym wieku, kim są i co jest dla nich najważniejsze. Z odpowiedzi respondentów w wieku 0 – 100 lat wyłania się piękny obraz ludzi i ponury obraz rzeczywistości, w której przyszło im żyć. To czego pragną najczęściej, to „mniej łokci i pleców, więcej serca i rozumu”, mniej fikcji a więcej rzeczywistych wartości, z których najczęściej przywoływana jest demokracja i swobody obywatelskie.

Z punktu widzenia nocnego portiera

Dokument o strażniku, który uważa dyscyplinę za jedną z najważniejszych rzeczy. Klasyka polskiego dokumentu. Portret fabrycznego strażnika, fanatyka dyscypliny, człowieka o niemalże faszystowskich poglądach, który pragnie totalnej kontroli. Bohaterem filmu jest Marian Osuch.

Dworzec

Rozziew pomiędzy propagandowym a rzeczywistym obrazem warszawskiego Dworca Centralnego, sztandarowej inwestycji gierkowskiej dekady. Realizatorzy śledzą zwykły rytm dworca: zgiełk, niepokój, chaos

Szpital

Reportaż z ostrego dyżuru. Kamera towarzyszy zespołowi lekarzy I Oddziału Chirurgii Urazowej Szpitala przy ul. Barskiej w Warszawie

Siedem kobiet w różnym wieku

Siedem biografii tancerek – od adeptki szkoły baletowej po dojrzałą kobietę która dawno zakończyła karierę. Refleksja o przemijaniu.

DOKUMENTY O KRZYSZTOFIE KIEŚLOWSKIM

Krótki film o Krzysztofie Kieślowskim

Film zrealizowany przez Natalię Koryncką-Gruz po śmierci Krzysztofa Kieślowskiego, w hołdzie dla reżysera, na rozpoczęcie festiwalu w Gdyni. Autorka wyjęła z wszystkich filmów Kieślowskiego pytania, które stawiają jego bohaterowie i zmontowała je w kolejności chronologicznej.

Krzysztof Kieślowski: I’m so so

Portret Krzysztofa Kieślowskiego autorstwa jego wieloletniego współpracownika Krzysztofa Wierzbickiego. Wybitny reżyser opowiada o swoich filmach i swoim rozumieniu sztuki reżyserskiej. Zdjęcia do filmu powstały we wsi Poręby (w domu Jacka Petryckiego) na Mazurach w maju 1995 roku.